Chapter 12

एवं सतत-युक्ता ये भक्तास् त्वां पर्युपासते | ये चाप्य् अक्षरम् अव्यक्तं तेषां के योग-वित्तमाः

मय्य् आवेश्य मनो ये मां नित्य-युक्ता उपासते | श्रद्धया परयोपेतास् ते मे युक्ततमा मताः

ये त्व् अक्षरम् अनिर्देश्यम् अव्यक्तं पर्युपासते | सर्वत्र-गम् अचिन्त्यं च कूटस्थम् अचलं ध्रुवम्

संनियम्येन्द्रिय-ग्रामं सर्वत्र सम-बुद्धयः | ते प्राप्नुवन्ति माम् एव सर्व-भूत-हिते रताः

क्लेशो ऽधिकतरस् तेषाम् अव्यक्तासक्त-चेतसाम् | अव्यक्ता हि गतिर् दुःखं देहवद्भिर् अवाप्यते

ये तु सर्वाणि कर्माणि मयि संन्यस्य मत्-पराः | अनन्येनैव योगेन मां ध्यायन्त उपासते

तेषाम् अहं समुद्धर्ता मृत्यु-संसार-सागरात् | भवामि नचिरात् पार्थ मय्य् आवेशित-चेतसाम्

मय्य् एव मन आधत्स्व मयि बुद्धिं निवेशय | निवसिष्यसि मय्य् एव अत ऊर्ध्वं न संशयः

अथ चित्तं समाधातुं न शक्नोषि मयि स्थिरम् | अभ्यास-योगेन ततो माम् इच्छाप्तुं धनञ्जय

अभ्यासे ऽप्य् असमर्थो ऽसि मत्-कर्म-परमो भव | मद्-अर्थम् अपि कर्माणि कुर्वन् सिद्धिम् अवाप्स्यसि

अथैतद् अप्य् अशक्तो ऽसि कर्तुं मद्-योगम् आश्रितः | सर्व-कर्म-फल-त्यागं ततः कुरु यतात्मवान्

श्रेयो हि ज्ञानम् अभ्यासाज् ज्ञानाद् ध्यानं विशिष्यते | ध्यानात् कर्म-फल-त्यागस् त्यागाच् छान्तिर् अनन्तरम्

अद्वेष्टा सर्व-भूतानां मैत्रः करुण एव च | निर्ममो निरहंकारः सम-दुःख-सुखः क्षमी

संतुष्टः सततं योगी यतात्मा दृढ-निश्चयः | मय्य् अर्पित-मनो-बुद्धिर् यो मद्-भक्तः स मे प्रियः

यस्मान् नोद्विजते लोको लोकान् नोद्विजते च यः | हर्षामर्ष-भयोद्वेगैर् मुक्तो यः स च मे प्रियः

अनपेक्षः शुचिर् दक्ष उदासीनो गत-व्यथः | सर्वारम्भ-परित्यागी यो मद्-भक्तः स मे प्रियः

यो न हृष्यति न द्वेष्टि न शोचति न काङ्क्षति | शुभाशुभ-परित्यागी भक्तिमान् यः स मे प्रियः

समः शत्रौ च मित्रे च तथा मानापमानयोः | शीतोष्ण-सुख-दुःखेषु समः सङ्ग-विवर्जितः

तुल्य-निन्दा-स्तुतिर् मौनी संतुष्टो येन केनचित् | अनिकेतः स्थिर-मतिर् भक्तिमान् मे प्रियो नरः

ये तु धर्म्यामृतम् इदं यथोक्तं पर्युपासते | श्रद्दधाना मत्-परमा भक्तास् ते ऽतीव मे प्रियाः